Vroeger lag er een dorpje ten noorden van Enkhuizen. Daar stond een kerkje dat nu verdwenen is, evenals het dorpje zelf. Misschien heet de Zuiderkerk daarom wel Zuiderkerk: kerk in het zuiden. De Zuidertoren kon je van heel ver op zee al zien. Dat gaf een fijn gevoel, als je na alle stormen in je houten zeilscheepje terug kwam in je eigen stad aan de Zuiderzee. De kerk is van baksteen, maar het dak is van hout. De bodem onder de kerk is namelijk zo slap dat een stenen dak ervoor zou zorgen dat het gebouw onder de grond zou zakken. Toch is de kerk gaan zakken. Kijk maar eens hoe dicht de ramen al bij de grond zitten. In de kerk liggen mensen begraven. Je kunt het aan de grafstenen zien. Dat ging vroeger zo. In de Middeleeuwen was een kerk niet alleen een plek waar je voor je geloof naar toe ging. Als het slecht weer was, werd er markt gehouden.

 

In 1422, in de Tijd van Steden en Staten, zijn de Enkhuizers begonnen. Maar zo’n groot gebouw en zo’n hoge toren bouw je niet zomaar. Ze hebben er wel meer dan honderd jaar over gedaan. Steeds was er weer een gedeelte af en dat gingen ze dan gebruiken. Veel gelovigen hebben dus in een onaffe kerk gezeten, geluisterd en gezongen! De toren was al eerder klaar, namelijk in 1458. Maar ze waren er niet tevreden mee en later is de lantaarn erop gezet, zoals dat heette. Een licht dat de schippers moet zeggen: kom maar hier, hier is Enkhuizen.